Γράφει ο podcaster
Δείτε κάτι τύπους που κάποτε σήκωναν το δάχτυλο και μας μιλούσαν για το ηθικό πλεονέκτημα και της αξίες της Αριστεράς. Αυτούς που έχουν στο τσεπάκι τα τσιτάτα για αλληλεγγύη, αδελφοσύνη, ειρήνη. Εκείνους που έκαναν καριέρα μιλώντας για αγώνες, για συντρόφους και κυκλοφορούν ανάμεσα μας ως οι άσπιλοι, με τον ηθικό κώδικα υπό μάλης. Δείτε τους τώρα πώς ξεκατινιάζονται, πώς πετάνε λάσπη και σάλια ο ένας στον άλλον, πώς συμπεριφέρονται σαν συμμετέχοντες σε ριάλιτι.
Και όμως, αυτοί οι άνθρωποι πήραν τη χώρα στα χέρια τους σε κάποιες από τις πιο κρίσιμες στιγμές της ιστορίας της. Στο βαθύτερο σκοτάδι της κρίσης. Και δεν σκεφτήκαμε ποτέ ότι το σκοτάδι ήταν βαθύ επειδή αυτοί οι ίδιοι ήρθαν και έσβησαν τα φώτα. Αλλά δεν βλέπαμε το μπόι τους, μοναχά τη σκιά τους και πλανεύτηκαν αρκετοί από μας.
Αυτό που συμβαίνει τώρα στον ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει κανένα πολιτικό ενδιαφέρον. Είναι όμως ένα παρατηρητήριο με υπέροχη θέα στην ανθρώπινη φύση που αποκαλύπτεται όταν πέσουν τα προσχήματα και τα πάντα εξελίσσονται σε μία μάχη προσωπικής επιβίωσης. Πώς θα βγουν αυτοί οι άνθρωποι αύριο στις τηλεοράσεις να μας μιλήσουν για τα προτάγματα της Αριστεράς, τους λαϊκούς αγώνες και τα οράματα, όταν οι ίδιοι αποδεικνύονται τόσο μικροί, τόσο αστείοι; Και ποιος, αλήθεια, να τους εμπιστευτεί από εδώ και στο εξής όταν μέσα από το μικρό τους μέγεθος αναδεικνύεται μόνο η ανεπάρκεια τους και η ταπεινή ηθική τους συγκρότηση;
Κανένας εξ αυτών δεν δήλωσε ότι ντρέπεται για αυτά που συμβαίνουν. Δεν είπε ότι οι συνθήκες αυτές προσβάλλουν τον ίδιο και την προσωπικότητα του και είναι καλύτερο να πάρει την αξιοπρέπεια που του απέμεινε και να πάει στο σπίτι του. Μα να μην έχει βρεθεί ένας άνθρωπος εκεί μέσα να τους στείλει όλους στο διάολο και να επιστρέψει στην κανονική ζωή; Δεν βρέθηκε.
Και ούτε θα βρεθεί. Γιατί ακόμα και αν γλύφεις τα κόκαλα που πέφτουν από το τραπέζι της εξουσίας, δίνεις στον ουρανίσκο σου εκείνη τη γεύση που, αν τη δοκιμάσεις μια φορά, εθίζεσαι, δεν θέλεις να τη χάσεις ποτέ.
