Ελένη Λετώνη
«Εργατικό ατύχημα». Έτσι θα καταγραφεί η τραγωδία στο εργοστάσιο μπισκότων «Βιολάντα». Ως εργατικό ατύχημα. Με αυτή την αποπνικτικά άδικη εξήγηση θα πρέπει να μάθουν να ζουν οι συγγενείς των 5 γυναικών που έχασαν τη ζωή τους κατά τη διάρκεια της εργασίας τους. Αυτό θα λένε τα παιδιά τους όταν θα τα ρωτούν «Από τι πέθανε η μαμά σου;».
Η φονική έκρηξη που έγινε τα ξημερώματα της 26 ης Ιανουαρίου 2026 στο εργοστάσιο μπισκότων στα Τρίκαλα και στέρησε τη ζωή πέντε γυναικών, καταδικάζοντας τις οικογένειές τους να ζουν από εδώ και πέρα με τον βαθύ πόνο της άδικης και ξαφνικής απώλειας, έφερε στην επιφάνεια μία ακόμα τραγική πραγματικότητα.
Οι γυναίκες αυτές είχαν επιλέξει να εργάζονται νύχτα προκειμένου να μην τις στερούνται τα παιδιά τους την ημέρα. Ας κάνουμε μία παύση εδώ. Το συλλαμβάνει άραγε αυτό το μυαλό μας;
Η Βασιλική, η Έλενα, η Σταυρούλα, η Αναστασία και η Αγάπη, γυναίκες που διένυαν τη δεκαετία των 40, αποφάσισαν να δουλεύουν νυχτερινή βάρδια για να μην έχει αντίκτυπο η απουσία τους στα παιδιά τους. Γιατί ήταν και μάνες, και σύζυγοι, και κόρες, και αδερφές, και εργαζόμενες, και νοικοκυρές. Και σε κανέναν ρόλο δεν επιτρέπεται να υστερείς. Οφείλεις να είσαι άψογη παντού – ή έστω να προσπαθείς. Κι αυτό είναι κοινός τόπος για τις περισσότερες γυναίκες σήμερα.
Πώς να μην σταθείς με δέος μπροστά σε αυτές τις γυναίκες που στήριζαν την οικογένειά τους με όλους τους τρόπους που μπορούσαν, αφήνοντας έξω από την εξίσωση τα δικά τους θέλω, τις δικές τους ανάγκες, τη δικιά τους ξεκούραση;
«Θα δουλέψω νύχτα για να μην είμαι απούσα απ’ τη ζωή του παιδιού μου».
Δυστυχώς η Βασιλική, η Έλενα, η Σταυρούλα, η Αναστασία και η Αγάπη έγιναν γνωστές στο πανελλήνιο εξαιτίας του τραγικού τους θανάτου. Κι εκτός από βαθειά θλίψη για το άδικο τέλος τους, κατάφεραν να μας γεννήσουν ένα ακόμα πιο σπουδαίο και πολύτιμο συναίσθημα: σεβασμό για την καθημερινή τους αυτοθυσία.
Στην σημερινή μας πραγματικότητα, που το «εγώ» έχει προσπεράσει προ πολλού το «εμείς» σε πολλά επίπεδα (κοινωνικό, οικογενειακό, προσωπικό), είναι αλήθεια ανακουφιστικό και ελπιδοφόρο να μαθαίνεις – έστω και με αφορμή ένα τραγικό δυστύχημα – ότι υπάρχουν πάντα γονείς που δεν λένε απλά «το παιδί μου είναι η προτεραιότητά μου» – το αποδεικνύουν κιόλας.
