Τρεις τελευταίοι αιώνες προ Χριστού. Τα βασίλεια των επιγόνων του Μεγάλου Αλεξάνδρου εξαντλούν σταδιακά την ισχύ τους, όσο δυναμώνει η Ρώμη. Σ’ αυτό το ανατρεπτικό περιβάλλον ο Καβάφης ανακαλύπτει μια ανεξάντλητη πηγή έμπνευσης. Έκπτωτοι ηγεμόνες, ανήσυχοι καλλιτέχνες, περιπλανώμενοι σοφιστές και φλογεροί εραστές, βρίσκουν περίοπτη θέση στα ποιήματά του. Από τη ρωμαϊκή Σύγκλητο ως τα κακόφημα στενά της Σελεύκειας ο ποιητής αναπλάθει μια οικουμένη όπου η ελληνική γλώσσα και ο ελληνικός τρόπος ζωής όριζαν τους κανόνες.