Ο Χρήστος Χωμενίδης μας μιλά για τα τρία βιβλία που φώτισαν περιόδους της ζωής του αλλά και της ελληνικής ιστορίας. Ωφείλουμε να ξεκινήσουμε από τον "Πολυπαθή" του Γρηγορίου Παλαιολόγου (1839). Είναι το πρώτο μας μεγάλο "ρομάντζο", ο Παλαιολόγος, με ένα χαμόγελο γεμάτο ειρωνεία, μας δείχνει ότι οι παθογένειές μας —η ξενομανία, η γραφειοκρατία, η πονηριά— ήταν εκεί από την πρώτη μέρα, σχεδόν ως δομικά υλικά του κράτους μας. Προχωρώντας πάνω από έναν αιώνα, συναντάμε τη "Λωξάντρα" της Μαρίας Ιορδανίδου (1963). Εδώ η λογοτεχνία γίνεται μια τεράστια αγκαλιά, μια κουζίνα που μοσχοβολάει μπαχάρια στην Πόλη. Η Λωξάντρα δεν είναι απλώς μια ηρωίδα· είναι η ίδια η ζωή που αρνείται να ηττηθεί από την Ιστορία. Και φτάνουμε στον "Εξώστη" του Νίκου Καχτίτση (1964), μόλις έναν χρόνο μετά. Εδώ το τοπίο αλλάζει απότομα. Φεύγουμε από τη συλλογική μνήμη και βυθιζόμαστε στην απόλυτη μοναξιά. Σε έναν "εξώστη" κάπου στην Αφρική, ο ήρωας αναμετράται με τα φαντάσματά του. Η γραφή του Καχτίτση είναι μια άσκηση ύφους, ένας λαβύρινθος ενοχών και υπαρξιακής αγωνίας.