Σταύρος Θεοδωράκης
Προλάβατε να το δείτε το σποτ;
Μια γιαγιά και ένας παππούς επισκέπτονται το σπίτι που ζουν τα εγγόνια τους. Ντριν – ντριν το κουδούνι. Η πόρτα ανοίγει και το αγόρι μόλις τους βλέπει τρέχει χαρούμενο στην αγκαλιά τους. Η μεγαλύτερη αδελφή του, όμως, μοιάζει να δυσανασχετεί. Και τότε εμφανίζεται το μήνυμα: «Δεν θέλουν όλοι μια αγκαλιά. Ακόμη κι από ανθρώπους που τους αγαπούν».
Δεν σας κάνω πλάκα. Συνέβη. Μια Ιρλανδική ΜΚΟ – χρηματοδοτούμενη από το κράτος – έφτιαξε αυτό το σποτ στα πλαίσια της καμπάνιας της κατά της σεξουαλικής βίας! Ναι, το επίμαχο ιρλανδικό σποτ εντασσόταν στην εκστρατεία του Κέντρου Αντιμετώπισης Βιασμών του Δουβλίνου!
Οι αντιδράσεις ήταν βέβαια τόσο έντονες ώστε ο υπουργός Δικαιοσύνης χαρακτήρισε το μήνυμα προσβλητικό για παππούδες και γιαγιάδες και η διαφήμιση αποσύρθηκε.
Αναρωτιέμαι, όμως, ποιοι φωστήρες σκέφτηκαν ότι η αγκαλιά της γιαγιάς είναι το κατάλληλο παράδειγμα για να διδάξουν στα παιδιά τη συναίνεση. Και πόσοι ακόμη είδαν το σποτ, το ενέκριναν και είπαν ναι αυτό αξίζει να το πληρώσουμε για να μάθουν οι παππούδες και οι γιαγιάδες να ρωτάνε τα εγγόνια τους πριν τα αγκαλιάσουν.
Ας ξεκαθαρίσουμε κάτι. Κανένα παιδί δεν πρέπει να υποχρεώνεται να φιλήσει ή να αγκαλιάσει κάποιον. Ούτε τον παππού του. Η τρυφερότητα δεν επιβάλλεται. Και τα παιδιά πρέπει να γνωρίζουν ότι έχουν δικαίωμα να λένε «όχι».
Αλλά χρειάζεται πραγματικά μια δημόσια εκστρατεία για να μετατρέψουμε την οικογενειακή αγκαλιά σε άσκηση συναίνεσης;
Υπάρχει μια κατηγορία ανθρώπων που, στην προσπάθειά τους να διορθώσουν τον κόσμο, καταλήγουν να αντιμετωπίζουν τις πιο αυτονόητες ανθρώπινες σχέσεις σαν προβλήματα που περιμένουν τη δική τους παρέμβαση.
Και τα κάνουν όλα χειρότερα!
Δεν μπορούν να καταπολεμήσουν την κακοποίηση και θέλουν να ξαναγράψουν τους κανόνες της τρυφερότητας.
Πληρώνονται για να διδάξουν τον σεβασμό, και τσαλαπατούν τον σεβασμό στην λογική.