Σταύρος Θεοδωράκης
Αυτή τη στιγμή στο Αιγαίο συντελείται ένα έγκλημα.
Όχι, δεν θα αναφερθώ στην ιστορία με το καλώδιο.
Θα μιλήσω για εκείνους που λεηλατούν τις θάλασσές μας.
Μηχανότρατες που κλείνουν τα συστήματα εντοπισμού τους για να ψαρεύουν παράνομα. Τεράστια τουρκικά αλιευτικά, που ρουφάνε ό,τι ζωή έχει η θάλασσα. Δύτες με μπουκάλες —δήθεν ερασιτέχνες— που αφανίζουν τα μεγάλα ψάρια. Δυναμιτιστές μέχρι και στις Κυκλάδες. Φυτοφάρμακα στον Αμβρακικό. Λύματα από παραθαλάσσιους οικισμούς και κοσμοπολίτικα νησιά.
Και το κράτος; Σαν να μη συμβαίνει τίποτα.
Αποκαλύψαμε στους «Πρωταγωνιστές» την καταστροφή που συντελείται με τα χταπόδια στο Θρακικό πέλαγος. Σκάφη με όριο τις 1.500 παγίδες ποντίζουν 20.000! Τις αφήνουν μέσα και τους απαγορευμένους μήνες της αναπαραγωγής. Τις πάνε και στα ρηχά, εκεί όπου βρίσκουν καταφύγιο τα μικρά.
Πόσες παρανομίες θα ανεχθεί ακόμη η πολιτεία;
Οι ίδιοι οι ψαράδες πηγαίνουν – με στοιχεία – στην Γενική Διεύθυνση Αλιείας και ζητούν μέτρα. Και οι αρμόδιοι σφυρίζουν αδιάφορα. Δεν θέλουν να συγκρουστούν με μικροσυμφέροντα και παγιωμένες καταστάσεις.
Ναι. Πολιτικό κόστος και στον βυθό.
Μόνο που το κόστος της αδράνειας το πληρώνουμε όλοι. Τα ψάρια λιγοστεύουν. Πιάνονται πριν προλάβουν να μεγαλώσουν, να αναπαραχθούν. Και οι σαρδέλες φέτος άφαντες. Σιγά σιγά εξαφανίζονται και οι ροφοί. Και χωρίς αυτούς οι λαγοκέφαλοι και τα λεοντόψαρα θα στρατοπεδεύσουν στην Βουλιαγμένη.
Αυτές τις μέρες, λοιπόν, που όλοι – ως υπερπατριώτες – έχουμε στραμμένη την προσοχή μας στο… καλώδιο, ας αναλογισθούμε και λίγο τι γίνεται στον βυθό.
Η υπεράσπιση της θάλασσας απαιτεί ελέγχους, πρόστιμα, σύγκρουση με τους δικούς μας παραβάτες. Ελέγχους σε όλη τη διαδρομή του παράνομου αλιεύματος: από το καΐκι ως το εστιατόριο. Κάπου καταλήγουν όλα αυτά. Κάποιος κερδίζει από τη λεηλασία.
Η χώρα πρέπει επιτέλους να προστατεύει όσα διακηρύσσει ότι αγαπά.
Να πάψει να δείχνει ανοχή στον εσωτερικό εχθρό που συνεχώς αναφωνεί: «Ό,τι φάμε, ό,τι πιούμε κι ό,τι αρπάξει… η τσέπη μας».