Ο ξεσηκωμός των κακοποιημένων σεξουαλικά συνανθρώπων μας, βοηθήθηκε από σταθερά χέρια. Μπεκατώρου - Μπότση - Παπαχαραλάμπους - Μοθωναίος. «Και σε τι χρησιμεύει να ακούμε ιστορίες που έχουν συμβεί πριν 15 ή 20 χρόνια αφού τα αδικήματα έχουν παραγραφεί», λένε κάποιοι. Χρησιμεύει! Γιατί είναι λυτρωτικό για τα θύματα να μιλούν δημοσίως και να επαινούνται - επιτέλους! Γιατί είναι δίκαιο οι «κακοί» να ξεμπροστιάζονται και να χάνουν τον ύπνο τους… Αλλά κυρίως γιατί η συνειδητοποίηση των νέων για το τι είναι κακό, τι είναι παράνομο, τι είναι έγκλημα στο σεξ, πρέπει επιτέλους να συμβεί. Το σχολείο έτσι κι αλλιώς έχει φανεί ανίκανο να ξεχωρίσει στα παιδιά το σεξ από την σεξουαλική κακοποίηση, την περιπέτεια από το έγκλημα. Ας τα μορφώσουμε λοιπόν δια του παραδείγματος. Και σε ό,τι αφορά τους ενήλικες ο Σταύρος Θεοδωράκης πιστεύει ότι δεν πρέπει να φοβούνται μήπως όλα αυτά καταλήξουν σε μια ενοχοποίηση των σεξουαλικών σχέσεων και του φλερτ. Αντιθέτως, πιστεύει ότι οι αποκαλύψεις θα βοηθήσουν, γυναίκες και άντρες, να απελευθερωθούν και να διεκδικήσουν περισσότερη σεξουαλική ελευθερία.