Γκάνα – Βρετανία σημειώσατε 2

Σταύρος Θεοδωράκης

«Δεξιοί» θα σου πουν «οι μετανάστες είναι κίνδυνος». «Αριστεροί» θα απαντήσουν «οι μετανάστες είναι ευλογία». Κι οι τεχνοκράτες θα μπουν στη μέση. «Μας χρειάζονται. Κάνουν τις δουλειές που δεν κάνουμε εμείς».

Να το πάλι το «εμείς». Εμείς οι πατριώτες, εμείς οι ανθρωπιστές, εμείς που ψάχνουμε εργατικά χέρια. Εμείς, εμείς, εμείς.

Πρώτα η χώρα μας, αν με εννοείτε. Πρώτα η Δύση μας. Ποιος να σκεφτεί τις χώρες των «άλλων»;

Πριν από χρόνια, σ’ ένα κέντρο προσφύγων, συνάντησα μια παρέα νέων που το είχαν σκάσει από την Τυνησία. Μου έκαναν εντύπωση τα αστραφτερά τους δόντια, το πόσο καλογυμνασμένοι ήταν και τα άπταιστα αγγλικά τους. Όλοι τους ήταν παιδιά αστικών (τουλάχιστον) οικογενειών.

Άλλωστε οι μισοί Τυνήσιοι που μεταναστεύουν έχουν φοιτήσει στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Στην Ινδία, από τους χίλιους πρώτους στις εισαγωγικές εξετάσεις του 2010 για τα πολυτεχνεία, μέσα σε οκτώ χρόνια, το 36% έφυγε για την Δύση.

Και πρόσφατα ο πρόεδρος της Γκάνας ζήτησε να εκπαιδευτούν επειγόντως 500 νοσηλευτές γιατί όσοι ήταν στο νοσοκομείο του Κέιπ Κόουστ, έφυγαν για τη Βρετανία.

Κι εκείνη η Φιλιππινέζα που προσέχει τον παππού στην Εκάλη; 

Τον δικό της πατέρα ποιος τον φροντίζει;

Για να το φέρουμε στα δικά μας μέτρα εμείς πόσους γιατρούς σπουδάσαμε για να κάνουν εφημερίες στη Γερμανία; Το ίδιο αναρωτιούνται κι οι Αλβανοί. Το 2013 στη Γερμανία εργάζονταν 150 γιατροί από την Αλβανία. Το 2021 χίλιοι.  

Όταν ακούω λοιπόν συζητήσεις για ανοιχτά ή κλειστά σύνορα, το μυαλό μου πάει σ’ εκείνη την παρέα από την Τυνησία. Αν είχαν μείνει, ένας τους ίσως θα άνοιγε συνεργείο και θα έπαιρνε και πέντε μαθητευόμενους. Ένας άλλος θα έφτιαχνε σπίτια και γέφυρες. Κάποιος θα ζητούσε. αύριο, τον λόγο από την κυβέρνησή του.

Έφυγαν όμως, για να αλλάξουν τη ζωή τους. Κι οι χώρες τους, έχασαν εκείνους που θα μπορούσαν να τις αλλάξουν.

Εγγραφή στο Newsletter