Η Κίμπερλι δεν ήταν μια συνηθισμένη νύφη.
Ούτε η Αθήνα το οποιοδήποτε συνοικέσιο.
Την προίκισαν με διπλωματικές αρετές που δεν είχε.
Της έδωσαν με τυφλή – σχεδόν οικογενειακή εμπιστοσύνη – τα κλειδιά.
Κι εκείνη – εξωστρεφέστατη – μοίραζε κάθετες υποσχέσεις, υαλουρονικά χαμόγελα
αλλά και αποικιακού τύπου απειλές σε όποιον Βαλκάνιο δεν συμμορφωνότανε με τα “θέλω” του παρ’ oλίγον πεθερού της.
Μα φέρεται ότι είχε κι άλλο χούι. Να παραδίδει δικά της έξοδα σε τακτικούς ή έκτακτους καλοπληρωτές.
Κι όταν πλάκωσαν οι αθετήσεις… η νύφη το ’σκασε… ή μάλλον της την έσκασαν.
Σαν την Τζένη Καρέζη στην ταινία του Σακελλάριου το 1962, μόνο που εδώ δεν υπήρχε Βέγγος και Ρίζος για να τη σώσουν.
Σαν την Τζούλια Ρόμπερτς στην ομώνυμη ταινία του 1999, χωρίς τον ιππότη Ρίτσαρντ Γκηρ.
Στο τέλος, έμεινε ο απλήρωτος λογαριασμός. Και τώρα η πρεσβεία αναζητεί καινούργιο νυμφίο εν τω μέσω της νυκτός.