«Έχουν περάσει τριάντα χρόνια και δεν έχω ξεχάσει ούτε την ελάχιστη λεπτομέρεια, τι σχέδια είχαν τα σεντόνια της, πώς κουνούσε το σώμα της. Επιμένω δε να πιστεύω πως έτσι ακριβώς θα έπρεπε να είναι οι άνθρωποι, να ανοίγονται, να σμίγουν χωρίς πολλά-πολλά, να μπαίνει ο ένας μέσα στον άλλον κι ό,τι κερδίσει ο καθείς κι ό,τι κρατήσει...». Ο Χρήστος Χωμενίδης θυμάται μια ιστορία νεότητας.
Για να σας προσφέρουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία χρήσης, χρησιμοποιούμε cookies και παρόμοιες τεχνολογίες για την αποθήκευση ή/και την πρόσβαση σε πληροφορίες της συσκευής σας. Με τη συγκατάθεσή σας μπορούμε να επεξεργαζόμαστε δεδομένα, όπως η συμπεριφορά περιήγησης και μοναδικά αναγνωριστικά στοιχεία στον ιστότοπό μας. Η άρνηση ή η ανάκληση της συγκατάθεσης ενδέχεται να επηρεάσει ορισμένες λειτουργίες και υπηρεσίες του ιστότοπου.