O Στέλιος Μαλακόπουλος στο podcast της Ιωάννας στο pod.gr

Διαφημιστικό μήνυμα

Στέλιος Μαλακόπουλος: «Σίγουρα από μένα δεν θα ήθελα να κρατήσουνε τις αθλητικές διακρίσεις και το… τα όσα πέτυχα ή πετυχαίνω μέσα στα γήπεδα, αλλά να σταθούνε πιο πολύ στο γεγονός πως, όσες δυσκολίες κι αν επιφυλάσσει η ζωή, ό, τι κι αν μας συμβαίνει, δεν πρέπει ποτέ να σταματήσουμε να ονειρευόμαστε, δεν πρέπει ποτέ να σταματήσουμε να ελπίζουμε. Και να τους διαβεβαιώσω πως όποιος δεν τα παρατάει ποτέ είναι ευτυχισμένος».

(Σήμα) Ιωάννα Παλιοσπύρου

Δύναμη, μαχητικότητα, πάθος. Άνθρωποι που στις ανατροπές της ζωής απαντούν με θέληση, αισιοδοξία και χαμόγελο. Προσωπικότητες που εμπνέουν και γίνονται παράδειγμα προς μίμηση. Είμαι η Ιωάννα Παλιοσπύρου και σ’ αυτό το podcast φιλοξενώ πρόσωπα που γράφουν τη δική τους δυνατή αφήγηση ζωής.

Ιωάννα Παλιοσπύρου: «Σήμερα μαζί μου είναι ο Στέλιος Μαλακόπουλος. Είναι πολύ μεγάλη η χαρά μου που είναι μαζί μου. Είναι παγκόσμιος πρωταθλητής ΑμεΑ στο άλμα εις μήκος, 26 χρονών και η διαδρομή του στέφεται διαρκώς από επιτυχίες, μετάλλια και αλλεπάλληλα ρεκόρ. Έχει δύο τεχνητά άκρα μετά από τροχαίο που είχε πριν από εφτά χρόνια και είναι ένα ζωντανό παράδειγμα δύναμης και έμπνευσης. Στέλιο μου, καλώς όρισες».

Σ.Μ.: «Καλώς σας βρήκα. Μεγάλη μου χαρά που σε γνωρίζω. Σε θαυμάζω, παρακολουθούσα την ιστορία σου πολύ καιρό και είμαι χαρούμενος που θα κάνουμε μια συζήτηση μαζί».

Ι.Π.: «Κι εγώ χαίρομαι πάρα πολύ κι είναι και τιμή μου που σε γνωρίζω. Η ιστορία σου είναι ένα παράδειγμα για το πόση δύναμη έχουμε εμείς οι άνθρωποι μέσα μας. Για σένα αυτό είναι κάτι φυσικό, είναι αποτέλεσμα του χαρακτήρα σου ή λόγω συνθηκών;».

Σ.Μ.: «Εντάξει, νομίζω πως ο χαρακτήρας ενός ανθρώπου σίγουρα αναδεικνύεται σε κάποιες δύσκολες καταστάσεις. Αλλά, όσον αφορά τη δύναμη, πιστεύω ακράδαντα πως την έχουμε όλοι μέσα μας. Και είναι αυτό που είπα, ουσιαστικά την αναδεικνύουμε σε κάποια στιγμή της ζωής μας που πραγματικά χρειάζεται. Νομίζω πως αυτό συνέβη στη δική μου περίπτωση. Βρέθηκα στο δωμάτιο ενός νοσοκομείου, μου ανακοινώθηκε ότι είχα χάσει και τα δύο μου άκρα και ουσιαστικά δεν υπήρχε καμία άλλη δυνατότητα από το να συνεχίσω να πιστεύω ότι μπορώ να τα καταφέρω, να συνεχίσω να πιστεύω πως μπορώ να επιστρέψω πίσω στη ζωή μου. Αν δεν το έκανα αυτό, είχα χαθεί».

Ι.Π.: «Τότε ήσουνα 19 μόλις, έτσι;».

Σ.Μ.: «Μμμ».

Ι.Π.: «Χωρίς να θέλω να πούμε πολλές λεπτομέρειες για το ατύχημα, φαντάζομαι ότι μέχρι να φτάσεις στο σήμερα και στην επιτυχία που απολαμβάνεις σήμερα, έχουνε μεσολαβήσει πολλά στάδια απογοήτευσης και δυσκολιών. Θέλεις να μου πεις έτσι εν συντομία την πορεία σου από το ατύχημα και μετά;».

Σ.Μ.: «Ναι. Ουσιαστικά τον πρώτο καιρό εγώ έμεινα καθηλωμένος σε ένα κρεβάτι για περίπου τέσσερις μήνες. Εκείνη την περίοδο ήταν η περίοδος που είχα και άπλετο χρόνο να σκεφτώ και να αναθεωρήσω πολλά πράγματα για τη ζωή μου. Μετέπειτα ξεκίνησα να κάνω τα πρώτα μου βήματα με τη βοήθεια τεχνητών μελών. Και ατ τεχνητά μέλη μου δώσανε τη δυνατότητα να γυρίσω πίσω στη ζωή μου. Να γυρίσω πίσω στο πανεπιστήμιο, να γυρίσω πίσω στα γήπεδα και τον αθλητισμό που ήταν η αγάπη μου από πολύ μικρή ηλικία και μετέπειτα να ξεκινήσω να… να δουλεύω σκληρά, με όνειρο τους Παραολυμπιακούς Αγώνες στο Τόκιο. Ήταν μία περίοδος περίπου πέντε ετών που δεν σταμάτησα στιγμή να πιστεύω πως αυτό το όνειρο πλησιάζει συνεχώς. Κάθε μέρα ένιωθα ότι φτάνω ένα βήμα πιο κοντά στον στόχο μου και αυτό με κράτησε στο κυνήγι αυτού του ονείρου».

Ι.Π.: «Ήσουν εξαρχής έτσι πεισματάρης και αισιόδοξος και μ’ αυτή τη θέληση να προχωρήσεις και να επιστρέψεις στη ζωή σου; Ή υπήρξαν και περίοδοι που ήσουν απογοητευμένος, που, ξέρεις, τα έβλεπες όλα σκούρα; Και τι ρόλο έπαιξε η οικογένεια και οι φίλοι σου;».

Σ.Μ.: «Σίγουρα η οικογένεια και οι φίλοι μου ήτανε δίπλα μου από την πρώτη μέρα που σηκώθηκα στο νοσοκομείο μέχρι τη μέρα στην έναρξη των Ολυμπιακών Αγώνων. Δεν με άφησαν στιγμή να… να πιστεύω πως είμαι μόνος μου σ’ αυτή την περιπέτεια. Το πιο σημαντικό είναι όχι να πιστεύουνε σ’ αυτό που… που έχεις επιλέξει να κάνεις, αλλά τις δύσκολες στιγμές, τις μέρες που τα πράγματα δεν πάνε καλά, να σου θυμίζουνε εκείνη την πρώτη μέρα που ξεκίνησες. Την πρώτη μέρα που σηκώθηκες, την πρώτη μέρα που περπάτησες. Να μην σταματάς ποτέ να θυμάσαι από που ξεκίνησες και τι διαδρομή έχεις κάνει μέχρι σήμερα. Και πολλές φορές στη διαδρομή μου, όταν τα πράγματα δεν πηγαίναν καλά, θεωρώ πως είχα τους ανθρώπους που μ’ αγαπάνε, τους κατάλληλους ανθρώπους να μου λένε πως “Στέλιο, μην ξεχνάς από που ξεκινήσαμε”».

Ι.Π.: «Έρχεσαι σε επαφή με παιδιά που ίσως έχουνε αντίστοιχα ατυχήματα, που θέλουν να σου μιλήσουνε, που θέλουν να πάρουν κουράγιο από σένα ή νέοι που τους συμβουλεύεις να προσέχουν ίσως με τα αυτοκίνητα, με τις ταχύτητες; Γιατί ξέρουμε, όταν είσαι νέος, δεν αντιλαμβάνεσαι πάρα πολλά πράγματα, δεν αντιλαμβάνεσαι τους κινδύνους».

Σ.Μ.: «Σίγουρα σε μικρή ηλικία, σε νεαρή ηλικία, νομίζουμε ότι είμαστε άτρωτοι».

Ι.Π.: «Ναι».

Σ.Μ.: «Νομίζουμε ότι είμαστε στο απυρόβλητο, τίποτα δεν μπορεί να μας βλάψει. Είμαστε ικανοί να κάνουμε τα πάντα. Και είμαστε ικανοί να κάνουμε τα πάντα, αλλά πάντοτε υπάρχουνε κάποιοι εξωτερικοί παράγοντες που πρέπει να τους προσέχουμε. Από τη στιγμή που μπαίνουμε σε ένα αυτοκίνητο και δεν οδηγούμε σύμφωνα με τους κανόνες, παίζουμε και με τις πιθανότητες. Στα σχολεία που επισκέπτομαι και μιλάω με νέα παιδιά, τους τονίζω το πώς μπορεί να αλλάξει η ζωή σου από ένα μικρό λάθος που μπορεί να κάνεις. Από το αν έχεις καταναλώσει αλκοόλ πριν μπεις στο αυτοκίνητο, αν δεν φοράς τη ζώνη ασφαλείας σου. Μπορεί να είναι αυτή η μία στιγμή που θα σου αλλάξει τη ζωή. Και θεωρώ πως εγώ ήμουνα πάρα πολύ τυχερός γιατί η ζωή μου άλλαξε ως προς έναν βαθμό. Η ζωή μπορεί ενός ανθρώπου να τελειώσει εκείνη τη στιγμή».

Ι.Π.: «Μμμ».

Σ.Μ.: «Και δεν υπάρχει κάτι χειρότερο από το να βλέπεις μία μάνα ή έναν πατέρα να πενθεί για το παιδί του. Και νομίζω ότι κανένα παιδί δεν έχει την πρόθεση να… να προκαλέσει τέτοιο κακό».

Ι.Π.: «Όχι. Φυσικά και όχι. Πώς σε αντιμετωπίζουν τα παιδιά; Νιώθεις ότι σε βλέπουν ας πούμε με δέος, με θαυμασμό; Καταλαβαίνουνε αυτό που τους λες;».

Σ.Μ.: «Η σχέση μου με τα παιδιά και θεωρώ ότι αυτό που βλέπουν σε μένα είναι έναν… έναν άνθρωπο που τον νιώθουν κοντά τους γιατί ουσιαστικά χτύπησα σε μία μικρή ηλικία, μόλις είχα τελειώσει το σχολείο, ήμουνα στο πρώτο έτος στο πανεπιστήμιο. Ταυτίζονται ουσιαστικά μαζί μου και μετέπειτα βλέπουνε κι έναν άνθρωπο ο οποίος παρ’ όλες τις δυσκολίες δεν σταμάτησε να ονειρεύεται. Και αυτό είναι που θέλω να μοιράζομαι, αυτή τη σκέψη μου θέλω να μοιράζομαι με τα παιδιά. Να μην σταματάνε ποτέ να ονειρεύονται. Να μην σταματάνε ποτέ να κάνουν σχέδια και να δουλεύουν γι’ αυτά».

Ι.Π.: «Πάμε λίγο στον αθλητισμό. Εσύ πώς μπήκες στον αθλητισμό;».

Σ.Μ.: «Ξέρεις, λένε πως οι δύο πιο σημαντικές μέρες στη ζωή ενός ανθρώπου είναι η μέρα που γεννιέται και η μέρα που καταλαβαίνει το γιατί».

Ι.Π.: «Αχ, πολύ ωραίο!».

Σ.Μ.: «Δεν ξέρω αν την πρώτη μέρα που φόρεσα τα αθλητικά τεχνητά μέλη βρήκα το πραγματικό νόημα στη ζωή μου. Πάντως ένιωσα μια τεράστια αίσθηση ελευθερίας. Ένιωσα ότι πετούσα. Και μπορώ να σου πω πως μετά από εκείνη τη μέρα ένιωθα πως είχα βρει τι θέλω να κάνω στη ζωή μου. Και γι’ αυτό τα επόμενα χρόνια δούλεψα σκληρά και φυσικά αυτή η δουλειά μου μετά από ένα σημείο ξεκίνησε να ανταμείβεται. Κατέκτησα μετάλλια, πήγα στους Παραολυμπιακούς Αγώνες. Αλλά το βασικό είναι πως ένιωθα ότι κάνω κάτι που αγαπώ και ένιωθα ότι κάνω και κάτι που έχει νόημα και με κάνει ευτυχισμένο. Θεωρώ πως είναι δύσκολο ένας άνθρωπος να βρει σε μικρή ηλικία να κάνει κάτι που το αγαπάει…».

Ι.Π.: «Ναι».

Σ.Μ.: «Και να μην το θεωρεί δουλειά του. Εγώ είμαι 25 χρονών και δεν θεωρώ ότι έχω δουλέψει ούτε μία μέρα στη ζωή μου μέσα απ’ αυτό που έχω επιλέξει να κάνω».

Ι.Π.: «Τι σε έχει διδάξει ο αθλητισμός;».

Σ.Μ.: «Ουσιαστικά ο αθλητισμός με έκανε να πιστεύω πως δεν υπάρχει αποτυχία που δεν μπορεί να σου διδάξει κάτι. Πάντοτε μέσα από τις ήττες μου μάθαινα κάτι. Και είναι ευχάριστο στη ζωή να βρίσκεις κάτι στο οποίο μέσα από τις ήττες σου μπορείς να μαθαίνεις. Και ο αθλητισμός μου έμαθε πολλά μέσα απ’ τις ήττες μου».

Ι.Π.: «Ζούμε σε μια εποχή που τα ίσα δικαιώματα μεταξύ των ανθρώπων είναι το ζητούμενο. Υπάρχει πάρα πολλή ενσυναίσθηση και ευαισθησία πλέον σ’ αυτό το κομμάτι. Εσύ γύρω σου βλέπεις ρατσισμό και μισαλλοδοξία για τους ανθρώπους με αναπηρία; Πώς το έχεις βιώσει;».

Σ.Μ.: «Εντάξει, θεωρώ πως πλέον ζούμε σε μία άλλη εποχή. Ζούμε στην εποχή που ο καθένας μπορεί να κάνει τα πάντα. Ζούμε στην εποχή που δεν υπάρχουνε όρια στην ανθρώπινη φύση. Ζούμε στην εποχή που δεν έχει σημασία το τι είσαι, τι πρεσβεύεις, σε τι πιστεύεις. Σημασία έχει αν κάνεις κάτι καλά ή όχι. Και θεωρώ πως οποιοσδήποτε κάνει κάτι καλά, δεν έχει να φοβηθεί τίποτα για το αν έχει μια αναπηρία, για το φύλο του ή για το πώς μοιάζει. Θεωρώ πως ζούμε στην εποχή των απεριόριστων δυνατοτήτων».

Ι.Π.: «Επειδή έχεις ταξιδέψει και εξωτερικό, θεωρείς ότι στην Ελλάδα είμαστε στο ίδιο επίπεδο υποστήριξης και αντιμετώπισης των αναπήρων σε σχέση με το εξωτερικό ή υστερούμε σε κάτι;».

Σ.Μ.: «Σίγουρα οι συνθήκες δεν είναι ιδεατές. Υπάρχουνε χώρες που είναι πολύ πιο αναπτυγμένες σ’ αυτό το κομμάτι. Αλλά θεωρώ πως γίνεται μεγάλη προσπάθεια. Και από τη στιγμή που ενταχθήκαμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση, βασιζόμαστε και σε κάποιες προδιαγραφές πολύ πιο υψηλές. Νομίζω πως βέβαια πρέπει να συνεχίσουν να γίνονται βήματα προς το καλύτερο».

Ι.Π.: «Σίγουρα υπάρχουνε περιθώρια βελτίωσης και εξέλιξης. Να μιλήσουμε λίγο για τα σχέδιά σου; Όχι μόνο στον αθλητισμό. Αρχικά θα μου πεις για τον αθλητισμό και μετά όσον αφορά την προσωπική σου ζωή».

Σ.Μ.: «Εντάξει, σίγουρα στον αθλητισμό ονειρεύομαι ένα ολυμπιακό μετάλλιο, αυτό που χάσαμε στο Τόκιο για τέσσερα εκατοστά πέρυσι. Γι’ αυτό δουλεύουμε. Και νομίζω πως στο Παρίσι θα είναι η στιγμή μου. Ευελπιστώ τουλάχιστον».

Ι.Π.: «Αχ, σ’ το εύχομαι, πραγματικά».

Σ.Μ.: «Ευχαριστώ πολύ».

Ι.Π.: «Και όσον αφορά την προσωπική σου ζωή;».

Σ.Μ.: «Ε…».

Ι.Π.: «Κάτι μου είπες πριν, αλλά δεν θέλω να το πω εγώ. Πες το εσύ».

Σ.Μ.: «Με την κοπέλα μου περιμένουμε το παιδί μας τον Ιανουάριο, οπότε στην προσωπική μου ζωή θα έχουμε προσθήκες στην οικογένεια».

Ι.Π.: «Περιμένεις κοριτσάκι;».

Σ.Μ.: «Περιμένω το κοριτσάκι μας».

Ι.Π.: «Πω, πω!».

Σ.Μ.: «Και είμαστε πολύ ευτυχισμένοι, είμαστε πολύ χαρούμενοι. Και αναμένουμε».

Ι.Π.: «Με το καλό εύχομαι, συγχαρητήρια».

Σ.Μ.: «Ευχαριστώ πολύ, ευχαριστώ πολύ».

Ι.Π.: «Η ζωή σου τώρα μοιράζεται ανάμεσα σε Ελλάδα και εξωτερικό; Προετοιμασίες;».

Σ.Μ.: «Λόγω των αγώνων, λόγω της προετοιμασίας, έχω μία μόνιμη βάση αλλά μετακινούμαι συνέχεια. Είναι και λίγο δύσκολο λόγω της εγκυμοσύνης της κοπέλας μου που δεν είμαστε συνέχεια μαζί. Αλλά αυτή είναι η φύση και της δουλειάς μου. Αυτό».

Ι.Π.: «Φυσικά. Είναι ένα πολύ χαρμόσυνο γεγονός αυτό που μου λες. Όχι… Σίγουρα για εσάς τους δύο, δεν το συζητώ. Αλλά είναι ένα όμορφο μήνυμα να στείλουμε σε όσους μας ακούνε ότι η ζωή συνεχίζεται μετά από ένα τραγικό ατύχημα, όχι μόνο στον αθλητισμό, αλλά και στην προσωπική ζωή κάποιου».

Σ.Μ.: «Η ζωή πάντοτε συνεχίζεται. Και αυτό που μου έχει διδάξει μέχρι στιγμής είναι ακριβώς αυτό. Ότι η ζωή δεν σταματάει ποτέ να συνεχίζεται και να εξελίσσεται».

Ι.Π.: «Και αυτό νομίζω είναι… είναι και ο στόχος μας ως άνθρωποι, να εξελισσόμαστε. Αυτή την περίοδο η βάση σου πού βρίσκεται;».

Σ.Μ.: «Αυτή την περίοδο αθλητικά έχω ως βάση τη Γερμανία και δουλεύω με στόχο το 2023 το πρώτο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα που γίνεται κι αυτό στο Παρίσι. Κι αυτές τις μέρες είμαι στην Αθήνα κι ήτανε πολύ μεγάλη μου χαρά να είμαι εδώ».

Ι.Π.: «Και δική μου. Για να κλείσουμε, θέλεις να πεις κάτι στα νέα παιδιά ή στον κόσμο που μας ακούει; Σαν μήνυμα, αυτό που είναι για σένα το μότο σου κι αυτό που σε κρατάει έτσι σε εγρήγορση στη ζωή».

Σ.Μ.: «Ναι, εντάξει. Σίγουρα από μένα δεν θα ήθελα να κρατήσουνε τις αθλητικές διακρίσεις και το… τα όσα πέτυχα ή πετυχαίνω μέσα στα γήπεδα, αλλά να σταθούνε πιο πολύ στο γεγονός πως, όσες δυσκολίες κι αν επιφυλάσσει η ζωή, ό, τι κι αν μας συμβαίνει, δεν πρέπει ποτέ να σταματήσουμε να ονειρευόμαστε, δεν πρέπει ποτέ να σταματήσουμε να ελπίζουμε. Και να τους διαβεβαιώσω πως όποιος δεν τα παρατάει ποτέ είναι ευτυχισμένος».

Ι.Π.: «Σου εύχομαι με το καλό το παιδάκι σας. Σου εύχομαι να πετύχεις τον στόχο σου στους Αγώνες στο Παρίσι. Είσαι πάρα πολύ νέος. Είμαι σίγουρη ότι έχουμε να ακούσουμε πολλές φορές το όνομά σου ακόμα και θα πετύχεις τους στόχους σου. Σε ευχαριστώ πάρα πολύ για τη σημερινή συζήτηση».

Σ.Μ.: «Εγώ ευχαριστώ πολύ».

Διαφημιστικό μήνυμα

Χαμογέλα και άλλαξε την ιστορία σου. Μαθήματα ζωής και ιστορίες ανθρώπων που φανερώνουν τη δύναμη που έχουμε μέσα μας. Έμπνευση για μία κοινωνία συμπεριληπτική, υποστηρικτική, που αγκαλιάζει τη διαφορετικότητα και το πάθος για τη ζωή. Δίπλα στους ανθρώπους αυτούς η MSD.

Ήταν το podcast “Ιωάννα”, με την Ιωάννα Παλιοσπύρου. Μία παραγωγή του pod.gr. Μπορείτε να ακούτε τα podcast που σας ενδιαφέρουν στο pod.gr, spotify, apple podcast, google podcast και σε όποια άλλη εφαρμογή ακούτε podcast απ’ το κινητό σας.

Οι συγκλονιστικές ιστορίες συνεχίζονται με νέους καλεσμένους στα επόμενα επεισόδια. Μπορείτε να στέλνετε τα μηνύματά σας για την Ιωάννα στο email: ioanna@pod.gr.