Η Θεογονία σ’ αυτό το επεισόδιο μιλάει για τους γιους του τιτάνα Ωκεανού: τα ποτάμια, όπως και για τις κόρες του: τις Νύμφες Ωκεανίδες. Κάθε υδάτινη μάζα γλυκού ή αλμυρού νερού, στην φαντασιακή θεώρηση των Ελλήνων του όγδοου αιώνα προ Χριστού ήταν παιδί ή εγγόνι του Ωκεανού. Στη συνέχεια ο Ησίοδος περιγράφει τη γέννηση των ουρανίων σωμάτων και των ανέμων, τη θεά Στύγα και τα παιδιά της που έγιναν ακόλουθοι του Δία, για να καταλήξει σ’ ένα μακροσκελές εγκώμιο της θεάς Εκάτης. Σε αυτό μας αποκαλύπτει πόσο σημαντική ήταν η χθόνια αυτή θεότητα ως μεσίτρια μεταξύ θεών και ανθρώπων, παρότι δεν ανήκε στο δωδεκάθεο του Ολύμπου.