Αλίμονο αν δεν ξέρεις τον εαυτό σου και περιμένεις μια πανδημία για να τον μάθεις, παρατηρεί η Έλενα Ακρίτα, η οποία δεν πιστεύει ότι θα γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι μετά από αυτό που μας συνέβη. Αναγνωρίζει ότι βρίσκεται σε μια θέση πολυτελείας, να λυπάται που έχασε κάποιες παραστάσεις και ταξίδια στο εξωτερικό. Αναφέρεται και στο αίτημα των καλλιτεχνών που έμειναν έξω από τη μέριμνα της κυβέρνησης και του Υπουργείου Πολιτισμού. Της λείπει που δεν μπορεί να πάρει αγκαλιά τα αγαπημένα της πρόσωπα και εκπλήσσει όταν απαντάει στο ποιο πράγμα θα κάνει πρώτο, με τη λήξη των περιοριστικών μέτρων.