Μοναχικός, ως φύση, ο Νίκος Βατόπουλος βρίσκει άχαρη την περίοδο αυτού του ακούσιου εγκλεισμού και προσπαθεί να είναι δημιουργικός. Του λείπει αυτό που είναι χόμπι αλλά και μέρος της δουλειάς του: να περπατάει, να φωτογραφίζει, να ταξιδεύει. Θλίβεται για το τεράστιο οικονομικό πλήγμα που έχουν δεχθεί η οικονομία και οι εργαζόμενοι στον τουρισμό αλλά και στα θεάματα και τις τέχνες. Θεωρεί ότι την επόμενη μέρα θα υπάρξει μια μακρά περίοδος αμηχανίας, από πλευράς ψυχικής διάθεσης του κόσμου, και ότι θα επηρεαστούν όλοι οι τομείς της δημιουργίας.