Η Αγάπη, με αφορμή τη γιορτή του πατέρα, μιλάει για τον πατέρα της. Θυμάται τα δάκρυα χαράς που έκανε κάθε φορά που την έβλεπε σε μια παράσταση και γινόταν κατακόκκινος, αλλά και τα βράδια που την σκέπαζε πριν κοιμηθεί. Πιστεύει ότι είναι εύκολο να νιώσει ένα παιδί ότι είμαστε δίπλα του, αρκεί λίγη ώρα και το 100% της προσοχής μας. Τελικά όπως λέει, υπάρχουν άντρες με παιδιά και υπάρχουν και Μπαμπάδες.
Για να σας προσφέρουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία χρήσης, χρησιμοποιούμε cookies και παρόμοιες τεχνολογίες για την αποθήκευση ή/και την πρόσβαση σε πληροφορίες της συσκευής σας. Με τη συγκατάθεσή σας μπορούμε να επεξεργαζόμαστε δεδομένα, όπως η συμπεριφορά περιήγησης και μοναδικά αναγνωριστικά στοιχεία στον ιστότοπό μας. Η άρνηση ή η ανάκληση της συγκατάθεσης ενδέχεται να επηρεάσει ορισμένες λειτουργίες και υπηρεσίες του ιστότοπου.