Η ζωή του παιδιών στο έργο του Παπαδιαμάντη, άλλοτε γλυκιά κι άλλοτε πικρή, με ελπίδες που δεν προλαβαίνουν ν΄ ανθήσουν ή διαψεύδονται κατά την ενηλικίωση, εμπεριέχουν όλη την αθωότητα και τη σκληρότητα της εποχής τους. Στο διήγημα αυτό ο αφηγητής που ταυτίζεται με τον συγγραφέα αναφέρεται στην αγάπη που είχε η Κούλα, ένα μικρό εξώγαμο κορίτσι, που το μεγαλώνει μια γυναίκα που το συμπόνεσε, στους πασχαλινούς ψαλμούς.
Διαβάζει η Κρίνα Δαλακλή