«Το αμάρτημα της μητρός μου» του Γιώργου Βιζυηνού δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στο περιοδικό «Εστία» το 1883 και πρόκειται για ένα αυτοβιογραφικό οικογενειακό δράμα που εκτιλύσσεται στη Βιζύη της Ανατολικής Θράκης. Πρωταγωνιστές είναι ο αφηγητής και η μητέρα του και η αναφορά είναι ευθεία στην παιδική ηλικία του συγγραφέα. Η γλώσσα είναι αρχαΐζουσα στην αφήγηση και δημοτική στους διαλόγους, ενώ συνολικά το διήγημα χαρακτηρίστηκε ως «καινοτόμο» για την εποχή του, αποτελώντας ένα από τα σημαντικότερα στην ιστορία της ελληνικής πεζογραφίας. Μια μητέρα που άθελά της υπέπεσε σε ένα ολέθριο λάθος, σκοτώνοντας άθελά της την κόρη της σε ηλικία βρέφους, υιοθετεί κορίτσια για να αναπληρώσει το κενό της, παραμελώντας τα τρια αγόρια της και προκαλώντας την έντονη αντίδρασή τους.