Ήταν μόλις δύο χρονών, όταν ένα μικρό σύνθετο με τις κασέτες των γονιών του πέφτει πάνω του. Χτυπάει, κλαίει, αλλά η μουσική έχει ήδη μπει στη ζωή του. Χρόνια μετά ο Φοίβος Δεληβοριάς με την αθωότητα της εφηβεία θα χτυπήσει την πόρτα του Χατζιδάκι. Σήμερα παραδέχεται ότι θα παραμέριζε τον εγωισμό της εποχής και θα χαιρόταν τη ζωή αλλιώς. Θυμάται την «Ταράτσα» ως μια μεγάλη παρέα και καταφύγιο, μιλά για τις ελευθερίες που θεωρεί αυτονόητες, επισημαίνει τη διαχρονικά αντιπολιτευόμενη του στάση ως καλλιτέχνης, προβληματίζεται για το διχαστικό λόγο που ακούει από παντού και κυρίως απαντά. Ποια είναι η κινητήριος του δύναμη; Από που αντλεί έμπνευση; Και τι είδους φωτιά καίει ακόμα μέσα του;