Γιατί ενόχλησε τόσο πολύ κοινό και κριτικούς η ταινία “Blonde” του Αντριου Ντομινίκ; Μήπως γιατί δεν αντέχουμε την αποκαθήλωση των λαμπερών ειδώλων; Ή μήπως γιατί ήταν πραγματικά σκηνοθετικά, ερμηνευτικά και σε σενάριο μια κακή ταινία; «Το σινεμά είναι η πιο όμορφη απάτη του κόσμου», είπε ο Ζαν-Λυκ Γκοντάρ και η “Blonde” Μέριλιν Μονρόε ήταν πάντοτε το ωραιότερο ψέμα του Χόλιγουντ. Αλλά μήπως δεν αντέχουμε τις σκληρές αλήθειες; Την παιδική και την γυναικεία κακοποίηση; Τις αντιφάσεις που συχνά μπλέκονται μέσα μας και μας «βυθίζουν» πολλές φορές σε ένα σκοτάδι που δεν θελουμε να ξέρουν οι άλλοι; Αν μια ταινία βάζει τέτοια ερωτήματα και ανοίγει έναν τέτοιο μεγάλο διάλογο, μόνο αποτυχημένη δεν τη λες.