Κατερίνα Κωστοπούλου
Η νύχτα της 31ης Οκτωβρίου είναι διαχρονικά συνδεδεμένη με το Halloween και τις ιστορίες ανάμεσα στο φυσικό και το υπερφυσικό. Σε αυτήν την ημερομηνία, το 1926, γράφτηκε ο επίλογος της ζωής του Χάρι Χουντίνι, του ανθρώπου που έκανε το κοινό να πιστεύει πως κανένα δεσμό δεν μπορούσε να τον κρατήσει φυλακισμένο.
Για όσους τον είχαν παρακολουθήσει να ελευθερώνεται από κλειδωμένα κιβώτια και δεξαμενές γεμάτες νερό, η είδηση έμοιαζε σχεδόν απίστευτη. Η σύμπτωση του θανάτου του με το Halloween έδωσε άλλη διάσταση στον θρύλο του. Υπήρχε, άλλωστε, μια υπόσχεση στη γυναίκα του: αν μπορούσε να επικοινωνήσει μετά τον θάνατο, θα της έστελνε ένα μήνυμα που εκείνη θα αναγνώριζε.
Πριν γίνει ο «βασιλιάς των αποδράσεων», ήταν ο Έριχ Βάις, γιος ενός ραβίνου από τη Βουδαπέστη. Μεγάλωσε στις Ηνωμένες Πολιτείες, σε μια οικογένεια που δυσκολευόταν να εξασφαλίσει τα απαραίτητα. Ξεκίνησε παρουσιάζοντας κόλπα με τραπουλόχαρτα σε μικρά θέατρα και περιοδεύοντες θιάσους. Η Μπες, η γυναίκα που παντρεύτηκε και έγινε συνεργάτιδά του, ήταν δίπλα του από εκείνα τα χρόνια.
Στα πρώτα του επαγγελματικά βήματα επικεντρώθηκε σε κόλπα με τραπουλόχαρτα, αυτοαποκαλούμενος «King of Cards».
Οι αποδράσεις τού έφεραν την αναγνώριση. Προκαλούσε τις αστυνομικές αρχές να δοκιμάσουν πάνω του τις χειροπέδες τους και μετέτρεπε κάθε επιτυχία σε είδηση. Αργότερα κλειδωνόταν σε μεταλλικά δοχεία γεμάτα νερό, βυθιζόταν ανάποδα σε γυάλινη δεξαμενή ή ελευθερωνόταν από ζουρλομανδύα κρεμασμένος πάνω από δρόμους.
Πίσω από το θέαμα υπήρχε εξαντλητική προετοιμασία, σωματική αντοχή και γνώση των μηχανισμών. Ο Χουντίνι ήξερε επίσης να κατευθύνει την προσοχή των θεατών. Αυτή η εμπειρία θα γινόταν το βασικό του όπλο απέναντι στα μέντιουμ.
Ο θάνατος της μητέρας του τον είχε συγκλονίσει. Ήθελε να μάθει αν υπήρχε τρόπος να επικοινωνήσει μαζί της, αλλά στις σεάνς αναγνώριζε τεχνάσματα της σκηνής: αντικείμενα που μετακινούνταν στο σκοτάδι, ανεξήγητους ήχους και «μηνύματα» βασισμένα σε πληροφορίες που μπορούσαν να έχουν συγκεντρωθεί εκ των προτέρων. Άρχισε να αποκαλύπτει τις μεθόδους των απατεώνων, αναπαράγοντας ο ίδιος τα υποτιθέμενα υπερφυσικά φαινόμενα.
Η στάση του αυτή τού κόστισε τη φιλία με τον Άρθουρ Κόναν Ντόιλ. Ο δημιουργός του Σέρλοκ Χολμς ήταν ένθερμος υποστηρικτής του πνευματισμού και πίστευε ότι ο Χουντίνι διέθετε δυνάμεις που δεν παραδεχόταν.
Η ρήξη βάθυνε όταν η σύζυγος του Ντόιλ υποστήριξε ότι μετέφερε γραπτό μήνυμα από τη μητέρα του Χουντίνι. Εκείνος δεν πείστηκε: το κείμενο ήταν στα αγγλικά, που η μητέρα του ελάχιστα μιλούσε, και άρχιζε με το σημείο του σταυρού, παρότι ήταν Εβραία. Οι διαφωνίες έγιναν δημόσιες και η φιλία διαλύθηκε.
Στην τελευταία του περιοδεία, ένας φοιτητής τον επισκέφθηκε στο καμαρίνι του στο Μόντρεαλ και τον ρώτησε αν άντεχε δυνατά χτυπήματα στην κοιλιά. Σύμφωνα με τις μαρτυρίες, ο Χουντίνι συμφώνησε, αλλά οι γροθιές ήρθαν προτού προλάβει να προετοιμαστεί.
Παρά τον πόνο και τον πυρετό που ακολούθησαν, συνέχισε τις εμφανίσεις. Στο Ντιτρόιτ, γιατρός υποψιάστηκε οξεία σκωληκοειδίτιδα και του συνέστησε νοσηλεία. Εκείνος όμως, επέμεινε να ανέβει στη σκηνή.
Όταν τελικά χειρουργήθηκε, η σκωληκοειδής απόφυση είχε ήδη διαρραγεί προκαλώντας περιτονίτιδα. Πέθανε στις 31 Οκτωβρίου 1926 σε νοσοκομείο στο Ντιτρόιτ.
Η ιστορία ότι τον σκότωσαν οι γροθιές έμεινε στη συλλογική μνήμη, η σύνδεση, ωστόσο, δεν έχει αποδειχθεί. Ενδέχεται να έπασχε ήδη από σκωληκοειδίτιδα και να απέδωσε τον πόνο στα χτυπήματα, καθυστερώντας να αναζητήσει βοήθεια. Παρά τον διαδεδομένο μύθο, δεν πέθανε παγιδευμένος στη διάσημη δεξαμενή του.
Η ιστορία του, όμως, είχε ακόμη ένα κεφάλαιο. Είχε αφήσει μια τελευταία συμφωνία με την Μπες. Αν υπήρχε δυνατότητα επικοινωνίας μετά τον θάνατο, θα της έστελνε ένα συγκεκριμένο συνθηματικό. Η λέξη «Rosabelle», από ένα αγαπημένο τους τραγούδι, συνδυαζόταν με τον κώδικα των παραστάσεών τους. Το μήνυμα ήταν: «Rosabelle, believe».
Το μέντιουμ Άρθουρ Φορντ το μετέδωσε πράγματι και η Μπες αρχικά πείστηκε. Ο κώδικας, όμως, είχε ήδη δημοσιευτεί σε βιβλίο. Η γνώση του δεν αποδείκνυε επικοινωνία με τον νεκρό μάγο.
Δέκα χρόνια μετά τον θάνατό του, η Μπες συμμετείχε στην τελευταία δημόσια σεάνς της, σε μια ταράτσα ξενοδοχείου στο Χόλιγουντ. Ήταν πάλι Halloween. Οι συγκεντρωμένοι περίμεναν έναν ήχο, μια κίνηση, ένα μήνυμα. Δεν συνέβη τίποτα που να την πείσει. .Στο τέλος, η Μπες έσβησε το φως που συμβόλιζε τη δεκαετή προσμονή της και τον αποχαιρέτησε: «Καληνύχτα, Χάρι».
Η ίδια σταμάτησε να περιμένει, άλλοι συνέχισαν, κάνοντας τις σεάνς στη μνήμη του, που έγιναν παράδοση του Halloween. Έναν αιώνα μετά, η τελευταία υπόσχεση του Χουντίνι παραμένει ένα από τα πιο παράξενα κεφάλαια της ιστορίας του.