Βόρ ή Βόρι, αποκαλούνται στα ρωσικά τα μέλη μιας πανίσχυρης εγκληματικής οργάνωσης με αυστηρή ιεραρχία και κανόνες, η ιστορία της οποίας χάνεται στα χρόνια των Τσάρων. Η πειθαρχία τους και οι κώδικες τιμής τους διαμορφώθηκαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης της εποχής του Στάλιν, κι έτσι δεν είναι χωρίς νόημα που η Σοφία Νικολαΐδου, με αρκετή δόση ειρωνείας, δίνει το προσωνύμιο Πατερούλης στον αρχηγό της οργάνωσης. Από τη δεκαετία του ενενήντα, ένας σκοτεινός πόλεμος μαίνεται ανάμεσα στα εκατοντάδες παρακλάδια των Βόρι και τις υπηρεσίες ασφαλείας των δυτικών χωρών. Και βέβαια, έξω από τον χορό, θα ήταν αδύνατον να μείνει η χώρα μας, αφού τόσο γεωγραφικά, όσο και για ιστορικούς και πολιτισμικούς λόγους, υπήρξε προνομιακό πεδίο εξάπλωσης αυτών των οργανώσεων προς δυσμάς, με το μαύρο χρήμα να ρέει προς ποικίλες κατευθύνσεις τα τελευταία χρόνια. Το ότι κέντρο αυτής της εξάπλωσης θα μπορούσε να είναι η Θεσσαλονίκη, όπως υποθέτει η συγγραφέας στο μυθιστόρημά της, φαντάζει μια εύστοχη μυθοπλαστική επιλογή.